آب محتواي ذرات فيزيكي يا مواد معدني غير محلول ممكن است آبخوريهاي اتوماتيك را تحت تأثير قرار دهد. طيور ممكن است توسط مواد معدني يا شيميايي موجود در آب مسموم شوند سديم در آبهاي نمكي مشكلي معمول است. پرندگان جوان به سميت سديم خيلي حساس اند. سديم بيش از 50 ppm  درآب آشاميدني ممكن است باعث مرگ در جوجه هاي جوان و بوقلمون ها شود و به سطح سديم در غذا وابسته است. پرندگان جوان معمولا از سندروم آسيت و خيز مي ميرند و همچنين اسهال اتفاق خواهد افتاد. آبهاي شور بيش از 1000ppm   نبايد استفاده شود براي جوجه هاي گوشتي تا سن 21 روزگي حتي اگر نمك به خوراك اضافه نشده باشد سطوح بالاي سديم، جوجه هاي بالغ را توسط اسهال و دهيدراته شدن مي كشد. سديم ممكن است در آب موجود باشد به صورت سولفات سديم (Naso₄) و يا بيكربنات سديم (NaHco₃). سولفات ممكن است به صورت منيزيم سولفات (Mgso₄) موجود باشد و باعث اسهال و مرگ شود.

اگر سطح سديم در خوراك خيلي زياد باشد باعث بيماري مي شود. سديم به هر حال يك ماده مغذي ضرري است و طيور براي رشد و توليد تخم به آن نياز دارند.

 نيتريت در آب و خوراك ممكن است در سطوح بالا سمي شود اما مي تواند در  مقدار 50ppm   در آب منجر به كاهش رشد شود. آبهاي سطحي ممكن است توسط حشره كشهاي كشاورزي كودها يا مواد شيميايي آلوده شود.