مقدمه:

کولمن یکی از دانشمندانی بود که اولین بار به حضور پروتئوزوئرها در شکمبه اشاره کرد که در تغذیه نشخوارکنندگان به وسیله پایین آوردن رشد میکروبهای خالص شکمبه و کاهش قابلیت استرس حیوان به پروتئین میکروبی می توانستند برای حیوان زیان آور باشند . به نظر می رسد پروتوزئرهای شکمبه در مقایسه با باکتری های آن اهمیت چندانی نداشته باشند زیرا بدون وجود آنها حیوان می توان به خوبی زنده و سالم بماند و فرایندهای  تخمیر به طول معمول نیز در شکمبه انجام شود. البته تعدادی از گونه های مژک دار که قادر به هضم نشاسته می باشند لازم و مفید خواهد بود علی الخصوص در حیواناتی که جیره آنها دارای مقادیر زیادی مواد کنستانتره ای هست زیرا در این دسته از حیوانات، باکتری های به نشاسته غلات چسبیده و خیلی سریع اسیدهای چرب تولید می کنند که متعاقب آن pH شکمبه پائین می آید عموماً تعداد پروتوزوئرها کمتر از باکتری ها می باشد اما از نظر اندازه آنها خیلی بزرگتر می باشند.

هپرسون و مک آلن طبق تحقیقاتی که داشتند به این نتیجه رسیدند که میانگین زمان لازم برای تقسیم سلولی پروتوزوئدها 24 ساعت است در صورتی که میانگین زمان بقا بسیاری از جیره های غذایی در شیرابه شکمبه کمتر از 24 ساعت و حتی اغلب آنها کمتر از 10 ساعت می باشد. به عبارت دیگر اگر بنا بود پروتوزوئرها همراه با شیرابه ای که از شکبمه خارج می شود به همان میزان خارج می شدند حیات آنها در محیط شکمبه با خطر مواجعه می شد.