مقدمه

به منظور تولید گاوهای پر تولید باید گوساله های شیر خوار با استعداد ژنتیکی بالا را به روش مطلوب و مناسب تغذیه کرد. اقتصادی بودن گاوداری تا اندازه زیادی تابع موفقیت گاودار در بزرگ کردن و پرورش گوساله های نر و ماده تولیدی است. زیرا در هر سال باید به طور متوسط 30-20 درصد گاوهای شیری هر گاوداری جایگزین شوند.

محیط و مدیریت و بهداشت در امر پرورش بسیار مهم است ولی مهمترین عامل موفقیت: تغذیه، خوراک و خوراک دادن است.

در مورد تغذیه گوساله سه مرحله مشخص را باید در نظر گرفت:

الف – مرحله اول، کاملاً متکی به خوراک مایع است.

ب – مرحله دوم، مرحله انتقال از خوراک تمام مایع به خوراک تمام جامد است.

ج – مرحله سوم، مرحله اولیه از شیر گرفتن است.

طول هر یک از این مراحل به طور قابل ملاحظه ای متغیر و تابع سیستم متداول پرورش گوساله می باشد به طور کلی عقیده بر این است که روش تغذیه دستی گوساله ها نسبت به تغذیه طبیعی ارجع می باشد و مصرف شیر جانشین نسبت به شیر کامل بیشتر باعث اختلال متابولیکی دستگاه گوارش گوساله ها می شود.

گاوداران علاقمند هستند و کوشش می کنند تلیسه هایی پرورش دهند که به خوبی رشد کنند نه اینکه زیاد چاق شوند و نه کمتر از حد استاندارد تغذیه شده باشند و نه رنجور باشند زیرا اثرات تغذیه روی توسعه و تکامل بدن گوساله و قدرت تولید شیر آن هنگام بلوغ نقش مهمی را ایفا می کند، مثلا مصرف انرژی زیاد برای ذخیره چربی در قسمت های سطحی پستان آینده و در فضای پارانشیم مطلوب نیست، یعنی مصرف انرژی تعیین کننده، کیفیت و فعالیت پستان گاو آینده است.