گاوهای سنگین تر، DMI را قبل از گوساله زایی بیشتر از گاوهای لاغر کاهش می دهند. اگر گاوها در دوره خشکی (dry off) چاق هستند، محدود کردن مصرف دوره پیش از زایش ممکن است از انباشتگی نمره بدنی (چاقی گاو) جلوگیری کند. هر چند تحت این شرایط خطر بروز نا هنجاری های متابولیکی بعد از گوساله زایی نظیر کتوزیس، جابجایی شیردان و کبد چرب ممکن است افزایش یابد. پر واضح است که گاوهای خیلی چاق (بیش از 4 روی مقیاس 5)، پس از گوساله زایی مصارف کاهش یافته ای دارند و بیشتر مستعد بیماری کتوزیس یا کبد چرب می باشد. چنین گاوهایی احتمالاً غلظت های NEFA بالا و یا غلظت های کتون بالایی داشته که ممکن است در افزایش وقوع کتوزیس و تولید شیر پایین تر نتیجه شود. به طور خلاصه گاوهای سنگین تر که نمره بدنی بیشتری راپس از گوساله زایی از دست می دهند، در رسیدن به تلقیح مجدد اشکال بیشتری دارند. توصیه می شود تصمیمات مدیریتی جهت تغذیه گاوهای چاق تقریباً60- 45 روز قبل از دوره خشکی (dry off) آغاز گردد. اگر بیش از 10% گاوهای اواخر شیردهی خیلی چاق هستند، (5/3

جانشینی ساده علوفه با کاه جهت تامین یک جیره حجیم تر، غلظت های انسولین را کاهش داد و ممکن نیست اجازه آداپتاسیون میکروبی به یک جیره با انرژی بالاتر در طول دوره قبل از زایش را بدهد. اگرچه، پاسخ های موفق به جیره های انتقالی شامل کاه خورد شده (10- 8 پوند از ماده خشک) در شیر بندی های تجاری همراه با کاهش های دائماً مشاهده شده در موارد جابجایی شیردان پس از زایش متداول هستند. حجیمی جیره بایستی سیری (پری) بالای شکمبه را تضمین کرده و در نتیجه موجب کاهش خطر جابجایی شیردان گشته و به طور موثری مصرف انرژی را محدود نماید.

کاه در شکمبه این گاوها در طول انتقال به شیردهی، احتمالاً برای یک هفته مقاومت می کند. در این مدت که DMI ممکن است پایین تر باشد، به نظر می رسد فرصت برای جابجایی شیردان در این گاوها محدود می گردد.

معایب این نوع جیره افزایش خطرانتخاب گری توسط گاوها است و سطح نسبتاً بالاتر مدیریت تغذیه به تضمین کردن مصرف پایدار یک جیره با حجم بالا نیاز دارد. معلوم نیست که آیا شکل منحنی DMI قبل از زایش هنگامیکه گاوها با یک جیره حجیم تغذیه می شوند، همانند یک محدودیت خوراک، مسطح تر است.  هیچ مقایسات کنترل شده ای از جیره های با حجم بالا با جیره های حاوی NFC  بالاتر و مدیریت مطلوب که معمولاً توصیه می شوند، منتشر نشده است.

برنامه تغذیه در طول اوایل دوره خشک (far-off)، با قطع نظر از جیره close-up، نقش عمده ای در متابولیسم قبل از زایش ایفا می کند. پر خوراندن در طول دوره far-off به همراه کم خوراندن در طول دوره close-up به طور منفی بر متابولیسم انرژی پیش از زایش تاثیر گذاشت. اثرات انتقال تغذیه دوره far-off، با پیشرفت شیردهی کاهش یافت.

این یافته ها ممکن است برای موقعیت هایی که DMI در گروه های close-up تحت تاثیرانبوه شدن جمعیت یا دیگر محدودیت های مدیریتی کاهش می یابد، قابل کاربرد باشد. به نظر می رسد پر خوراندن در اوایل دوره خشک ممکن است نقش بزرگتری در پیشرفت نا هنجاری های سلامتی پس از زایش نسبت به برنامه های تغذیه متفاوت close-up ایفا کند.

بقیه مطلب

نخستین هدف تغذیه ای در طول دوره انتقال باید فراهم ساختن نیازهای مادر، جنین، رحم و بافت های پستانی باشد. تغذیه یک جیره با انرژی پایین تر در اوایل دوره خشکی به منظور حداقل کردن خطر چاقی بیش از حد گاوها در زمان زایمان و کاهش پتانسیل اثرات زیانبار انتقال گاوهای خیلی چاق توصیه می شود.

اطلاعات موجود، تغذیه یک جیره با انرژی بالاتر را 3-2 هفته قبل از زایمان پیشنهاد می کند. بعلاوه، مدیریت گاوها برای دست یافتن به نمره بدنی تقریباً 3 در دوره خشکی (dry off) نسبت به نمره بدنی 75/3-5/3 مرسوم، به نظر می رسد سودمند باشد.

مقدمه:

در ادراه گاوداري موقعي موفق خواهيم شد كه حتي المقدوراز مخارج وخسارت بكاهيم وبراي ميزان توليد ودر آمد وسود بيفزاييم. اين كار است كه در بادي امر به نظر هر كس در اداره گاوداري مي رسد ولي اجرا وپياده كردن اين هدف كار چندان آسان وساده اي نيست ونياز به اطلاع ومهارت وتجربه دارد زيرا بعضي از هزينه ها واقدامات و تدابيراگر بجا وبه موقع عملي گردد از بسياري ضررها وخسارات خواهد خواست ودر صورتي كه اگر بي مورد در راه صرفه جويي كوشيده شود چه بسا ممكن است مخارج سنگين تري را به دنبال خواد داشت بنابرابن بايد به موقع وهوشيارانه عمل گردد تا توازن دخل وخرج برقرار گردد اين توازن وتعادل برقرار نخواهد شود مگرآنكه ما به خوبي اقلام مختلف هزينه ها را بشناسيم واز نسبت هاي هريك از آنها آگاهي داشته باشيم. در برابر نيز آنچه را كه موجب افزايش درآمد يك گاوداري مي گردد با اعمال مديريت صحيح وآگاهانه بيشتر از خسارات وضايعات گاوداي بكاهيم.

چکیده:

گوزن ها، پستانداران علفخواری هستند که افراد این خانواده رفتارهای جالب و منحصر به فردی دارند. از مهاجرت الک ها گرفته تا تاخیر باروری در شوکاء همچنین در بیشتر قسمت های دنیا گسترده اند. مصارف مختلفی هم دارند که بسته به فرهنگ و سنن مردمی که گوزن در آنجا وجود دارد متفاوت است.
خانواده گوزن در دنیا شامل 17 جنس 40 گونه و 190 زیر گونه
گوزن زرد دو زیرگونه: 1- گوزن زرد اروپایی 2- گوزن زرد ایرانی دارد
رده – پستانداران – Mammalia
راسته – زوج سمان – Artiodactyla
خانواده – گوزن ها – Cerridae
جنس – Copreolus – Cerrus
گونه – Cocapreolus – Codama – Coelaphus
زیرگونه – Cododama – Codomesopotamica

خانواده گوزن ها در ایران سه گونه : 1- مرال 2- شوکا 3- گوزن زرد ایرانی است.
دو گونه اول در جنگل های خزری پراکنده اند در حالیکه زیستگاه اصلی گوزن زرد ایرانی حاشیه رودخانه کوخه و دز است. تا زمانی نه چندان دور تصور می شد که این گونه منقرض شده اما با کشفیاتی که بعداً توسط بروک انجام گردید. مشخص شد که هنوز این گونه وجود دارد.
کلیات: 1-1 : خانواده گوزن ها و مشخصات عمومی آنها:
در میان پستانداران وحشی، گوزن ها یکی از جذاب ترین جانوران با پراکندگی جهانی هستند که از راسته زوج سمان بیا ارتیوداکتیا قرار دارند. این راسته شامل 9 خانواده و در حدود 171 گونه می باشد در خانواده گوزن ها 16 جنس و 27 گونه در دنیا وجود دارد براساس بقایای فسیلی و نشانه های واپستی معلوم شده است که گون ها ابتدا در اوایل دوره الیگوسن در آسیا زیست می کرده اند و سپس به تدریج پراکندگی خود را تا اوایل دوره میوسن به آمریکای شمالی گسترش داده اند.

چکیده

مراقبت از گوساله ها از زمان از شیرگیری تا یکسالگی، یکی از کم زحمت ترین کارهای مدیریتی است

مدت کوتاهی بعد از زمان از شیرگیری، گوساله ها را در گروههای 8 تا 10 راس و در جایگاههای گروهی جای می دهند، برنامه تغذیه برای گوساله ها تا چهار ماهگی باید یک شروع شده باشد که حداقل 16 درصد پروتئین خام داشته باشد بقیه به کیفیت و مصرف علوفه میزان افزایش وزن و وضعیت بدنی، گوساله باید روزانه 1 تا 5/2 کیلوگرم شروع کننده تغذیه شود ممکن است از علف  خشک و سیلوی علوفه نیز استفاده کرد اما باید در تمام اوقات آب در دسترس تلیسه باشد.

در 4 ماهگی می توان جیره تلیسه را به کنسانتره ای که 14 تا 16 درصد پروتئین دارد تغییر داد در اغلب موارد 2 کیلو گرم کنسانتره در روز رشد و وضعیت بدنی مناسب را ایجاد می کند هنگامی که تلیسه ها 10 ماهه هستند در صورت وجود علوفه مرغوب می توان مصرف کنسانتره را قطع نمود. جیره تلیسه باید مقدار کافی نمک و همچنین مکمل های تلیسه فقر، مواد معدنی کمیاب ویتامین های E,D,A نیز داشته باشد بعد از قطع مصرف کنسانتره استفاده از مکمل فسفر بسیار مهم است.

پرورش تلیسه های مسنتر از یکسال آسان و کم هزینه است زیرا در این سن شکمبه حیوان رشد کافی یافته و به آسانی می تواند انرژی و پروتئین لازم را از علوفه خشک، سیلو یا مرتع به دست آورد. در صورت مصرف علف خشک یا سیلوی ذرت باید پروتئین بیشتری برای این حیوانات فراهم شود. مکمل مواد معدنی نیز لازم است دامهایی که علوفه لگومینه مصرف می کنند کلسیم کافی دریافت می نمایند لیکن فسفر کافی در اختیار آنها قرار گیرد. در صورت استفاده از سیلوی ذرت فراهم نمودن کلسیم و فسفر ضروری است. نمک معدنی کمیاب باید به طور آزاد در دسترس آنها قرار گیرد. 2 تا 3 ماه قبل از تاریخ زایمان مورد انتظار باید تغذیه کنسانتره در تلمبه ها آغاز شود تا مواد مغذی برای رشد جنین فراهم گردد. هدف از برنامه پرورش تلیسه داشتن حیوانی با جثه مناسب و بزرگ است بطوری که بتواند در 15 ماهگی یا قبل از آن جفتگیری نماید. برای تولید تلیسه های بزرگی که در 24 ماهگی زایمان کننده حداقل وزن مطلوب در حین جفتگیری برای نژادهای هلشتاین و براون سوئیس 330 کیلوگرم ایرشایر 273 کیلوگرم، جرسی 227 کیلوگرم و در نهایت گرنری 250 کیلوگرم می باشد.

تغذیه بیش از حد، تلیسه های به وجود می آورد که در هنگام  زایمانی چاق هستند. شیر کمتری تولید می نمایند پستانهای آنها بافت ترشحی کافی ندارند حیواناتی که در سطوح کمتر از نیازهای توصیه شده از تولد تا زایمان تغذیه شوند به اندازه حیوانات با تغذیه طبیعی، شیر تولید نمی کنند. تلیسه هایی که قبل از زایمان کمتر از حد نیاز تغذیه می شوند به دلیل کوچکتر بودن جثه سخت زائی های بیشتر را خواهند داشت تغذیه نا مناسب بلوغ را نیز به تاخیر می اندازد. اگر مصرف متوسط تا زیاد مواد غذایی رعایت شود تلیسه ها باید قبل از 15 ماهگی جفتگیری شد تغذیه بیش از حد تلیسه ها یکساله و جفتگیری بعد از 15 ماهگی با صرفه نیست میزان افزایش وزن تلیسه های نژاد بزرگ باید 7/0 تا 8/0 کیلوگرم در روز و تلیسه های نژاد کوچک باید 6/0 تا 7/0 کیلوگرم در روز باشد.